કેટેગરી શિવ કથાઓ

સદીઓથી ભગવાન શિવની કથાઓ પુસ્તકોમાંથી વાંચવામાં નહોતી આવતી, તે સંભળાવવામાં આવતી હતી. દાદા-દાદી સૂતી વખતે બાળકોને સંભળાવતા. પૂજારીઓ મંદિરમાં સંભળાવતા. પરિવારો શિવરાત્રિની રાત્રે સાથે બેસીને સંભળાવતા. આ રીતે શિવ દરેક ઘરમાં વસ્યા, કથાઓ દ્વારા.

શિવ કથાઓ આ જ પરંપરાને આજના વાચકો માટે જીવંત રાખે છે.

આપણામાંથી મોટાભાગના લોકો શિવને નામથી ઓળખે છે. આપણે તેમની પૂજા કરીએ છીએ, ૐ નમઃ શિવાય જપીએ છીએ અને તેમના મંદિરે જઈએ છીએ. પણ બહુ ઓછા લોકો તેમની આખી વાર્તા જાણે છે. તેઓ કોણ છે? તેમની શરૂઆત કેવી રીતે થઈ? તેમણે વિષ કેમ પીધું? તેઓ કૈલાસ પર કેમ રહે છે? આ પ્રશ્નોના જવાબ ઘણીવાર લાંબા અને અઘરા પુસ્તકોમાં ખોવાઈ જાય છે.

અમારો હેતુ સરળ છે: મહાદેવના આખા જીવનને એવી કથાઓ રૂપે કહેવું, જે તમે થોડી જ મિનિટોમાં સરળ ભાષામાં વાંચી શકો. દરેક કથા તમને તેમની યાત્રાની એક ક્ષણમાં લઈ જાય છે, જેથી તમે તેને જોઈ શકો, અનુભવી શકો અને યાદ રાખી શકો.

તમે ભક્ત હો, જિજ્ઞાસુ વાચક હો કે પહેલી વાર શિવને ઓળખી રહ્યા હો, આ કથાઓ તમારા માટે છે. તેમને વાંચો, પરિવાર સાથે વહેંચો અને આગળ પહોંચાડો, જેમ તે પેઢીઓથી આગળ પહોંચતી આવી છે.

એક પછી એક કથા. હર હર મહાદેવ.

  • શિવ રુદ્ર રૂપે કેવી રીતે આવ્યા: રડતાં રડતાં જન્મેલો બાળક

    શિવ રુદ્ર રૂપે કેવી રીતે આવ્યા: રડતાં રડતાં જન્મેલો બાળક

    બ્રહ્મા પોતાના કમળ પર એકલા બેઠા હતા.

    આગનો સ્તંભ જતો રહ્યો હતો. વિષ્ણુ ફરીથી પાણી પર સૂઈ ગયા હતા. બ્રહ્માએ આખી દુનિયા બનાવવાની હતી, પણ તેમને ખબર નહોતી કે શરૂઆત કેવી રીતે કરવી.

    એટલે તેમણે આંખો બંધ કરી અને વિચારવાનું શરૂ કર્યું.

    તેમના વિચારોમાંથી ચાર બાળકો પ્રગટ થયા. તેમનાં નામ હતાં સનક, સનંદન, સનાતન અને સનત્કુમાર.

    બ્રહ્મા ખુશ થયા. તેમણે કહ્યું, “મારા પુત્રો, મને મદદ કરો. જાઓ અને દુનિયાને જીવનથી ભરી દો.”

    પણ ચારેય બાળકોએ ના પાડી. “પિતાજી, અમારે કંઈ બનાવવું નથી. અમે ફક્ત ભગવાનનું ધ્યાન કરવા માંગીએ છીએ.” અને તેઓ ચાલ્યા ગયા.

    બ્રહ્માએ ફરી ફરી પ્રયત્ન કર્યો, પણ તેમણે બનાવેલી કોઈ વસ્તુ આગળ વધી નહીં. દુનિયા ખાલી જ રહી.

    બ્રહ્મા દુઃખી થયા. પછી તેમને ગુસ્સો આવ્યો. તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. તેઓ સર્જનહાર હતા, પણ કંઈ સર્જી શકતા નહોતા.

    ત્યારે તેમને શિવનું વચન યાદ આવ્યું. શિવે કહ્યું હતું કે તેઓ ફરી આવશે, બ્રહ્માની અંદરથી.

    એટલે બ્રહ્મા શાંતિથી બેઠા અને શિવને પ્રાર્થના કરવા લાગ્યા.

    અચાનક બ્રહ્માની ભ્રમરોની વચ્ચેથી એક પ્રકાશ નીકળ્યો. તેમની સામે એક નાનો બાળક પ્રગટ થયો. તેનું શરીર વાદળી અને લાલ હતું. એટલે જ જૂના ગ્રંથો તેને નીલલોહિત કહે છે, જેનો અર્થ થાય છે “વાદળી અને લાલ”.

    બાળક જોર જોરથી રડી રહ્યો હતો.

    બ્રહ્માએ પૂછ્યું, “બાળક, તું કેમ રડે છે?”

    બાળકે કહ્યું, “કારણ કે મારું કોઈ નામ નથી. મહેરબાની કરીને મને એક નામ આપો.”

    બ્રહ્માએ કહ્યું, “તું રડતો રડતો આવ્યો છે, એટલે તારું નામ રુદ્ર રહેશે. તેનો અર્થ છે, જે રડે છે.”

    પણ બાળક રડતો જ રહ્યો. એટલે બ્રહ્માએ તેને બીજું નામ આપ્યું, પછી ત્રીજું. છેવટે બાળકનાં આઠ નામ થયાં:

    • રુદ્ર, જે રડે છે.
    • ભવ, જે દરેક વસ્તુમાં છે.
    • શર્વ, ધનુર્ધારી.
    • ઈશાન, સ્વામી.
    • પશુપતિ, બધા જીવોના સ્વામી.
    • ભીમ, જે જોવામાં ડરામણા છે.
    • ઉગ્ર, જે પ્રચંડ છે.
    • મહાદેવ, મહાન દેવ.

    આઠેય નામ મળ્યા પછી બાળકે રડવાનું બંધ કર્યું.

    બ્રહ્મા સમજી ગયા કે આ કોઈ સામાન્ય બાળક નથી. આ તો ખુદ શિવ હતા. તેમણે પોતાનું વચન પાળ્યું હતું અને બ્રહ્માની અંદરથી, બ્રહ્માના ગુસ્સામાંથી, પ્રગટ થયા હતા.

    એટલે જ રુદ્રની પ્રખ્યાત વૈદિક પ્રાર્થના, શ્રી રુદ્રમ, સૌથી પહેલાં તેમના ક્રોધને પ્રણામ કરે છે:

    नमस्ते रुद्र मन्यव उतो त इषवे नमः ।
    नमस्ते अस्तु धन्वने बाहुभ्यामुत ते नमः ॥

    namaste rudra manyava uto ta iṣave namaḥ | namaste astu dhanvane bāhubhyām uta te namaḥ ||

    “હે રુદ્ર, તમારા ક્રોધને પ્રણામ, અને તમારા બાણને પ્રણામ. તમારા ધનુષને પ્રણામ, અને તમારા બંને હાથને પ્રણામ.”


    બ્રહ્માએ હાથ જોડીને કહ્યું, “મહાદેવ, મહેરબાની કરીને દુનિયા બનાવવામાં મને મદદ કરો.”

    રુદ્ર માની ગયા. તેમણે આંખો બંધ કરી, અને નવા જીવો પ્રગટ થવા લાગ્યા.

    પણ તે બધા બિલકુલ રુદ્ર જેવા જ દેખાતા હતા. તેમને જટા હતી, ત્રણ આંખો હતી અને વાદળી કંઠ હતો. તેમના હાથમાં ત્રિશૂળ હતાં. અને તેમાંથી કોઈ ક્યારેય ઘરડું થવાનું નહોતું કે મરવાનું નહોતું. થોડી જ વારમાં તેઓ હજારોની સંખ્યામાં થઈ ગયા.

    બ્રહ્માને ચિંતા થઈ. તેમણે કહ્યું, “મહેરબાની કરીને અટકી જાઓ. આ જીવો ક્યારેય મરશે નહીં. મારી દુનિયાને એવા જીવો જોઈએ જે જન્મે, મોટા થાય અને એક દિવસ મરી જાય. મહેરબાની કરીને એવા જીવો બનાવો.”

    રુદ્રએ કહ્યું, “એ મારું કામ નથી. હું એવા જીવો નથી બનાવતો જે ઘરડા થાય અને મરે. એ તમે બનાવો. હું સર્જનથી દૂર રહીશ.”

    પછી રુદ્ર બિલકુલ સ્થિર ઊભા રહી ગયા અને ઊંડા ધ્યાનમાં ચાલ્યા ગયા. એટલે જ તેમને સ્થાણુ પણ કહેવાય છે, જેનો અર્થ થાય છે “જે સ્થિર ઊભા રહે છે”.

    દુનિયાની શરૂઆતથી જ આ આપણને બતાવે છે કે શિવ કોણ છે. તેઓ વસ્તુઓ બનાવતા નથી. તેઓ જન્મ અને મૃત્યુથી પર રહે છે, શાંત અને સ્થિર.


    બ્રહ્માએ તેમને પ્રણામ કર્યા અને ફરી કામે લાગી ગયા. તેમણે આકાશ, ધરતી, સમુદ્રો અને પહેલા જીવો બનાવ્યા. આ જીવો જન્મતા હતા અને મરતા હતા, જેમ બ્રહ્મા ઇચ્છતા હતા.

    પણ હજી એક સમસ્યા હતી. તેમના જીવો જાતે બાળકોને જન્મ આપી શકતા નહોતા. બ્રહ્માએ દરેક જીવ પોતે બનાવવો પડતો હતો. દુનિયા બહુ ધીમે ધીમે વધી રહી હતી.

    એટલે બ્રહ્માએ ફરી એક વાર શિવને પ્રાર્થના કરી.

    આ વખતે શિવ એક નવા રૂપમાં આવ્યા. તેમનું અડધું શરીર પુરુષનું હતું, અને અડધું શરીર સ્ત્રીનું.


    શિવ કથાઓમાં આગળ: અર્ધનારીશ્વર, એ ભગવાન જે અડધા સ્ત્રી છે.

    હવે તમારો વારો: શું તમને ખબર હતી કે રુદ્રને તેમનું પહેલું નામ રડવાને કારણે મળ્યું હતું? તેમનાં આઠ નામમાંથી તમને કયું નામ સૌથી વધુ ગમે છે? કમેન્ટમાં અમને જણાવો.

    આ કથાના સ્ત્રોત: શિવ પુરાણ, રુદ્ર સંહિતા (સૃષ્ટિ ખંડ) અને શતરુદ્ર સંહિતા; વિષ્ણુ પુરાણ, પ્રથમ અંશ; લિંગ પુરાણ, પૂર્વ ભાગ; શ્રી રુદ્રમ (તૈત્તિરીય સંહિતા 4.5.1). અલગ અલગ પુરાણો આ કથા થોડી અલગ રીતે કહે છે. કેટલાક કહે છે કે રુદ્ર બ્રહ્માના કપાળમાંથી પ્રગટ થયા, કેટલાક કહે છે તેમના ક્રોધમાંથી, અને વિષ્ણુ પુરાણ કહે છે કે રડતો બાળક બ્રહ્માના ખોળામાં પ્રગટ થયો. આ કથા પહેલી કથાની જેમ શૈવ ગ્રંથો પ્રમાણે છે.

  • શિવ કોણ છે? એ ભગવાન જેમનો ક્યારેય જન્મ થયો નથી

    શિવ કોણ છે? એ ભગવાન જેમનો ક્યારેય જન્મ થયો નથી

    સૂરજ પહેલાં, ચંદ્ર પહેલાં, પહેલા તારા પહેલાં પણ, કંઈ જ નહોતું.

    ન દિવસ હતો, ન રાત. ન પગ નીચે ધરતી હતી, ન ઉપર આકાશ. ન કોઈ અવાજ હતો, ન પ્રકાશ, અને અંધારું પણ નહીં, કારણ કે અંધારા માટે પણ પ્રકાશનું ન હોવું જરૂરી છે. સમય પણ નહોતો, એટલે ન કંઈ શરૂ થઈ શકતું હતું અને ન કંઈ પૂરું.

    છતાં, એ શાંતિમાં કોઈક હતું.

    જૂના ઋષિઓએ આને શબ્દોમાં કહેવાનો ખૂબ પ્રયત્ન કર્યો. શ્વેતાશ્વતર ઉપનિષદ તેને એક જ પંક્તિમાં કહે છે:

    यदाऽतमस्तन्न दिवा न रात्रिर्न सन्न चासच्छिव एव केवलः ।

    yadā ’tamas tan na divā na rātrir na san na cāsac chiva eva kevalaḥ

    “જ્યારે ન અંધારું હતું, ન દિવસ હતો, ન રાત હતી, ન કંઈ હતું અને ન કંઈ નહોતું, ત્યારે ફક્ત શિવ હતા, એકલા.”

    ફક્ત શિવ. કોઈ ભગવાન નહીં જે કોઈ ખાલી જગ્યામાં બેઠા હોય, કારણ કે ત્યારે કોઈ જગ્યા જ નહોતી. બસ તેઓ હતા. શુદ્ધ ચેતના, જેનો ન કોઈ આકાર હતો, ન નામ, અને ન તેમના સિવાય બીજું કોઈ. તેમની કોઈ શરૂઆત નહોતી, કારણ કે તેમની પહેલાં કોઈ “પહેલાં” હતું જ નહીં. તેમને કોઈએ બનાવ્યા નથી. તેઓ બસ હતા.

    પછી, એ અનંત શાંતિમાં, એક ઇચ્છા જાગી.

    શિવ પુરાણ કહે છે કે નિરાકારે અનેક થવાની ઇચ્છા કરી. ત્યારે પહેલી વાર તેમણે એક રૂપ લીધું. પુરાણ આ પહેલા રૂપને સદાશિવ કહે છે, જે સદા મંગલમય છે. અને તેમની સાથે પ્રગટ થઈ તેમની પોતાની શક્તિ, સૌની માતા, જેમને પુરાણ અંબિકા કહે છે. શિવ અને શક્તિ ક્યારેય ખરેખર બે નહોતાં. જેમ આગ અને તેની ગરમી, એક વગર બીજું હોઈ શકે નહીં.

    પછી, પુરાણ કહે છે, શિવમાંથી એક તેજસ્વી રૂપ પ્રગટ થયું. તેઓ શાંત હતા, વાદળ જેવા શ્યામ, અને તેમની આંખો કમળ જેવી હતી. શિવે તેમનું નામ વિષ્ણુ રાખ્યું અને તેમને એક કામ સોંપ્યું: આગળ જે કંઈ બનશે, તેની રક્ષા કરવી.

    વિષ્ણુ ઘણા લાંબા સમય સુધી ઊંડા તપમાં બેઠા. તેમના તપથી જળ વહેવા લાગ્યું, અને તેણે આખી અનંત જગ્યા ભરી દીધી. થાકીને વિષ્ણુ એ જળ પર સૂઈ ગયા. એટલે જ તેમનું એક નામ નારાયણ છે, જે જળ પર વિશ્રામ કરે છે.

    જ્યારે તેઓ સૂતા હતા, ત્યારે તેમની નાભિમાંથી એક કમળ નીકળ્યું અને જળની ઉપર આવ્યું. એ કમળ પર એક નવા જીવે આંખો ખોલી. તેમને ચાર મુખ હતાં, જે ચારે દિશામાં જોતાં હતાં, અને દરેક દિશામાં તેમને ફક્ત પાણી દેખાયું.

    આ હતા બ્રહ્મા.

    બ્રહ્માને ખબર નહોતી કે તેઓ કોણ છે કે ક્યાંથી આવ્યા છે. તેઓ યુગો સુધી કમળની દાંડી પરથી નીચે ઊતરતા રહ્યા, તેનું મૂળ શોધતા રહ્યા, પણ મૂળ ક્યારેય ન મળ્યું. મૂંઝવણમાં તેઓ પાછા ઉપર આવ્યા. અને ત્યાં જ, જળ પર, તેમની મુલાકાત વિષ્ણુ સાથે થઈ.

    “તમે કોણ છો?” બ્રહ્માએ પૂછ્યું.

    વિષ્ણુ હસ્યા. “હું એ છું જેમાંથી તમે આવ્યા છો. તમારું કમળ મારામાંથી જ નીકળ્યું છે.”

    બ્રહ્માને આ જવાબ જરાય ન ગમ્યો. “હું સર્જનહાર છું,” તેમણે કહ્યું. “બધું મારામાંથી બનશે. હું સૌથી મોટો છું.”

    “ના,” વિષ્ણુએ કહ્યું. “હું છું.”

    તેમની વાતો વધુ ને વધુ ઊંચી અને ગરમ થતી ગઈ. આખી સૃષ્ટિની બે સૌથી મોટી શક્તિઓ, અને બંનેને પાકી ખાતરી હતી કે પહેલા એ જ આવ્યા છે.

    અને ત્યારે જ, બરાબર એ બંનેની વચ્ચે, અંધારું ચિરાઈ ગયું.

    ક્યાંકથી આગનો એક સ્તંભ ઉપર ઊઠ્યો. તે એટલો તેજસ્વી હતો કે બંનેએ પોતાની આંખો ઢાંકવી પડી. તેનો ન કોઈ ઉપરનો છેડો દેખાતો હતો, ન નીચેનો. તે દરેક ઊંચાઈથી ઉપર અને દરેક ઊંડાણથી નીચે સુધી જતો હતો, એવા પ્રકાશથી સળગતો જે ક્યારેય ઝબકતો નહોતો.

    બંને દેવ ચૂપ થઈ ગયા.

    “જે આ સ્તંભનો અંત શોધી લાવે,” તેમણે નક્કી કર્યું, “એ જ મોટો.”

    બ્રહ્મા હંસ બનીને ઉપર ઊડ્યા. વિષ્ણુ એક વિશાળ વરાહ બનીને નીચે ખોદવા લાગ્યા. તેઓ ચાલતા રહ્યા, એવું લાગ્યું જાણે હજારો વર્ષ વીતી ગયાં.

    વિષ્ણુ ઊંડે ને ઊંડે ગયા, અને સ્તંભ ચાલુ જ રહ્યો. આખરે તેઓ અટક્યા. થાકીને અને નમ્ર બનીને તેઓ પાછા ઉપર આવ્યા અને બસ એટલું કહ્યું, “મને તેનો અંત ન મળ્યો.”

    બ્રહ્મા ઊંચે ને ઊંચે ઊડ્યા, અને ત્યાં પણ સ્તંભ ચાલુ જ રહ્યો. રસ્તામાં તેમણે ઉપરથી નીચે પડતું કેતકીનું એક નાનકડું ફૂલ જોયું.

    “તું ક્યાંથી આવે છે?” તેમણે પૂછ્યું.

    “આ સ્તંભની ટોચ પરથી,” ફૂલે કહ્યું. “હું યુગોથી પડી રહ્યું છું.”

    બ્રહ્માને એક ઉપાય સૂઝ્યો. તેમણે ફૂલને કહ્યું કે તે એમ કહે કે બ્રહ્મા ટોચ સુધી પહોંચ્યા હતા. ફૂલ માની ગયું.

    બ્રહ્મા નીચે પાછા આવ્યા અને જાહેર કર્યું, “મેં સ્તંભની ટોચ જોઈ છે. આ ફૂલ મારું સાક્ષી છે.”

    એ જ ક્ષણે સ્તંભ ખૂલી ગયો, અને આગમાંથી શિવ બહાર આવ્યા.

    તેમણે વિષ્ણુ તરફ જોયું, જેમણે સાચું કહ્યું હતું, અને તેમને આશીર્વાદ આપ્યા અને સન્માન આપ્યું. પછી તેઓ બ્રહ્મા તરફ ફર્યા. શિવે કહ્યું કે બ્રહ્મા ખોટું બોલ્યા છે, એટલે મંદિરોમાં તેમની પૂજા બીજા દેવોની જેમ નહીં થાય. અને કેતકીનું ફૂલ, જેણે તેમની સાથે ખોટું બોલ્યું, તે ફરી ક્યારેય શિવને નહીં ચઢાવાય. આજે પણ શિવ પૂજામાં કેતકીનું ફૂલ ભાગ્યે જ દેખાય છે.

    પછી શિવે તેમને સ્તંભનું સત્ય કહ્યું. તે ખરેખર સ્તંભ નહોતો. તે પોતે શિવ હતા. વિષ્ણુ તેની શરૂઆત સુધી ન પહોંચી શક્યા અને બ્રહ્મા તેના અંત સુધી નહીં, કારણ કે તેઓ દરેક શરૂઆત પહેલાં હતા અને દરેક અંત પછી પણ રહેશે. તેમણે કહ્યું કે એ દિવસથી તેમની પૂજા આ જ રૂપમાં થશે, લિંગ તરીકે, જેનો અર્થ છે “ચિહ્ન”. એ ભગવાનનું ચિહ્ન જેમનો કોઈ આકાર નથી.

    શિવ પુરાણ કહે છે કે શિવલિંગની પૂજા આ રીતે શરૂ થઈ. ઘણા ભક્તો તેને પવિત્ર શિવરાત્રિ પાછળની કથા તરીકે પણ યાદ કરે છે.

    તો, શિવ કોણ છે?

    તેઓ એ છે જે ત્યારે પણ હતા જ્યારે કંઈ નહોતું. તેઓ એ પ્રકાશ છે જેની ઉપર બ્રહ્મા ઊડી ન શક્યા અને જેની નીચે વિષ્ણુ ખોદી ન શક્યા. તેઓ પહેલા અવાજ પહેલાંની શાંતિ છે, અને છેલ્લા અવાજ પછીની શાંતિ પણ.

    આ કથાઓમાં તમે શિવનાં જેટલાં રૂપ જોશો, કૈલાસના યોગી, પાર્વતીના પતિ, ગણેશના પિતા, નર્તક, ધનુર્ધર, એ બધાં એ જ અનંત પ્રકાશનાં રૂપ છે, જે થોડા સમય માટે એક આકાર લે છે.

    તો હવે જ્યારે તમે શિવલિંગ પર જળ ચઢાવો, ત્યારે યાદ રાખજો કે તે ખરેખર શું છે. ફક્ત એક પથ્થર નહીં. આગના એ જ સ્તંભનો એક નાનકડો ભાગ, જેનો ન ઉપરનો છેડો છે, ન નીચેનો.

    પણ કથા અહીં પૂરી નથી થતી. હવે નમ્ર બનેલા બ્રહ્માએ આખી દુનિયા બનાવવાની હતી, અને તેમને ખબર નહોતી કે શરૂઆત કેવી રીતે કરવી. તેમણે હાથ જોડીને શિવ પાસે મદદ માગી. શિવે વચન આપ્યું કે તેઓ ફરી તેમની પાસે આવશે, ખુદ બ્રહ્માની અંદરથી, એક ઉગ્ર નવા રૂપમાં.

    એ રૂપ રુદ્ર કહેવાશે.


    શિવ કથાઓમાં આગળ: શિવ રુદ્ર રૂપે સંસારમાં કેવી રીતે આવ્યા.

    હવે તમારો વારો: જ્યારે તમે શિવલિંગ સામે ઊભા રહો છો, ત્યારે તમને કેવું લાગે છે? કમેન્ટમાં અમને જણાવો.

    આ કથાના સ્ત્રોત: શ્વેતાશ્વતર ઉપનિષદ 4.18; શિવ પુરાણ, રુદ્ર સંહિતા (સૃષ્ટિ ખંડ) અને વિદ્યેશ્વર સંહિતા; લિંગ પુરાણ, પૂર્વ ભાગ. આ કથા શૈવ ગ્રંથો જે રીતે કહે છે તે રીતે છે. કેટલાંક બીજાં પુરાણો, જેમ કે વિષ્ણુ પુરાણ, સૃષ્ટિની શરૂઆત વિષ્ણુથી કહે છે.